­
back24 Vereniging voor oud-medewerkers NN (VO-NN)
back23 Vereniging voor oud-medewerkers NN (VO-NN)
back3 Vereniging voor oud-medewerkers NN (VO-NN)
back25 Vereniging voor oud-medewerkers NN (VO-NN)
Collega's gezocht?
Logo-VO-NN-258 Vereniging voor oud-medewerkers NN (VO-NN)
Vereniging voor oud-medewerkers NN Group
Slider

Blog Frances Luns-Kimman

TIT: This is Thailand!

Toen we hier kwamen wonen dachten we het land en de cultuur wel een beetje te kennen, we waren er tenslotte meerdere keren met vakantie geweest. Ook hebben we vooraf veel over de cultuur van het land gelezen. Maar je weet pas echt hoe het hier werkt en wat de Thaise gewoontes en gebruiken zijn als je er eenmaal woont. En dat blijft een interessant leerproces!

Wij als Nederlanders zijn direct in de communicatie, je weet meteen waar je aan toe bent. Dat is een ander verhaal bij de Thaien, die stellen die directheid totaal niet op prijs! Zij zullen ook nooit recht in je gezicht hun mening geven en al helemaal nooit Nee zeggen als je iets vraagt. Het is een beleefdheidskwestie en ze willen je bovendien niet teleurstellen. Dus dat waren in het begin verwarrende situaties: Je stapt in een taxi en vraagt aan de chauffeur of hij het opgegeven adres kent. ”Yes” is altijd het enthousiaste antwoord, maar als je een half uur later nog ergens rondjes aan het draaien bent begrijp je dat hij geen clou heeft maar zal dat desondanks nooit toegeven. Je vraagt ergens de weg en je wordt altijd vriendelijk verder geholpen, meestal het bos in, maar voorlopig hebben ze je geholpen. Gelukkig heb je tegenwoordig goede navigatiesystemen op je telefoon!

In een vergadering met Thaien is communicatie vaak een moeizaam proces. Ik ben al jaren actief lid van een internationale vrouwenorganisatie (Soroptimist International) en toen wij naar Thailand kwamen ben ik lid geworden van Club Bangkok. De leden zijn voornamelijk Aziatisch en het merendeel is Thais. We vergaderen maandelijks over onze projecten en acties om geld in te zamelen. Toen ik nog lid was van een Nederlandse club waren er vaak pittige en levendige discussies, maar hier gaat het totaal anders! De President heeft altijd het woord en iedereen luistert. Als ik dan iets ter discussie stel valt er een ongemakkelijke stilte en zegt de President erop terug te zullen komen om dat vervolgens nooit te doen. Een evaluatie na een evenement? Geen denken aan! Daar heb ik in het begin m’n hoofd wel mee gestoten want je wilt toch na afloop van een groot evenement bespreken wat er goed ging maar ook wat er volgende keer beter zou kunnen. Maar zij zien dat als gezichtsverlies voor degenen die voor dat minder goed lopende onderdeel verantwoordelijk waren en dat is dus onbespreekbaar! Tja, als gast in dit land kan je niet anders dan je aanpassen en dan maar hopen dat volgende keer niet dezelfde fouten worden gemaakt.

Na 10 jaar staan we nog regelmatig voor verrassingen. Als er weer eens iets bijzonders gebeurt of je ziet iets unieks op straat dan is onder de expats de gevleugelde uitdrukking: TIT! (This is Thailand).

We zijn een aantal maanden geleden verhuisd naar een ander, groter appartement in ons gebouw, op dezelfde verdieping. Met behulp van het personeel hier ging dat goed en snel. Maar de administratieve afhandeling is nog wel een punt. Afgezien van het informeren van alle zakelijke en privé-contacten moeten we dit ook moeten melden bij de Thaise Immigratie. Dat is bijna een onderwerp apart: een gedoe om elk jaar een nieuw visum te verkrijgen, een gedoe om daarna elke 90 dagen een stempel te halen ter bevestiging dat je er nog bent, en een gedoe bij een verhuizing, hoe klein ook. Want we gingen van 16B naar 16A en daarvoor zouden we samen met de eigenaar naar de Immigratie moeten. Daar had die man natuurlijk ook geen zin in, het kost je bovendien bijna een hele dag. Mijn man had de oplossing: waarom verhuizen we niet gewoon ons nummer mee? En na ampele overweging was dat akkoord, bordjes zijn afgeschroefd en omgewisseld: we zijn verhuisd van 16B naar 16B! TIT!

 

Blog Frances Luns-Kimman Frances Luns-Kimman

Introductie en corona

Ik heb me wel enthousiast aangemeld voor deze blog, maar waar moet ik beginnen? Dit gaat over mijn wereld, die ver afstaat van de meesten, dus voor wie is dit interessant? Mensen die mij nog kennen uit de NN-tijd weten wellicht dat wij, ruim 10 jaar geleden, zijn geëmigreerd naar Thailand. Sommigen hebben wel eens wat verhalen gehoord en ik kreeg soms via LinkedIn concrete vragen over onze emigratie. Voor anderen ben ik een totaal onbekende met als enige connectie “good old NN”. Maar ja, je moet ergens beginnen, dus eerst een introductie.

 

De meest gestelde vraag is natuurlijk: waarom zijn jullie vertrokken en waarom naar Thailand? Daar kan ik kort over zijn want we hadden genoeg van de Hollandse winters en we voelen ons beter in tropische landen. Eenmaal gestopt met werken en nog redelijk jong zochten we bovendien een nieuwe uitdaging in ons leven. We hebben geen kinderen dus de stap om te vertrekken is daardoor makkelijker. Het idee was eerst om te overwinteren maar na een half jaar in Thailand wilden we eigenlijk al niet meer terug. We hebben veel gereisd en Thailand was onze keus omdat we ons in dat land het prettigst voelen. Voor ons, al 35 jaar enthousiaste golfers, is het hier bovendien een paradijs! Heerlijk om het hele jaar door te kunnen golfen op de mooiste banen in een luchtige outfit (want het is altijd heet!). En als het regent en sneeuwt in Holland, zitten wij in een T-shirtje buiten aan het zwembad! Natuurlijk zijn er ook nadelen aan het leven hier maar er zijn veel meer voordelen en wij hebben tot nu toe geen enkele spijt van ons vertrek. Het officieel uitschrijven uit Nederland en emigreren naar een land met een totaal andere cultuur is een serieuze stap. Er komt veel bij kijken, maar dat maakt het allemaal ook boeiend en leerzaam. Er zijn veel leuke onderwerpen om over te vertellen en ik kijk er naar uit om die bijzondere ervaringen te delen.

 

Laat ik eerst beginnen met iets dat ons allemaal bezighoudt: Covid-19. We hebben uiteraard regelmatig contact met familie en vrienden, die meestal verbaasd maar ook wel jaloers kijken naar onze situatie. In een aantal opzichten lopen ze in Thailand achter in vergelijking met de Westerse wereld. Maar wat Covid betreft is het hier vanaf het begin goed aangepakt. Wij hadden zoals vele landen vanaf maart 2020 een volledige lockdown en die duurde bij ons tot half mei. Maar hier ging ook de grens dicht, niet alleen voor toeristen, maar ook voor bewoners die op dat moment in het buitenland waren. Vrienden van ons moesten noodgedwongen 5 maanden in Australië doorbrengen voordat ze weer terug mochten komen (na 2 weken quarantaine). Maar door alle strenge maatregelen was het wel snel onder controle. Sindsdien hebben we gewoon alles kunnen doen en scholen, winkels en restaurants zijn open. Alleen grote evenementen, concerten e.d. zijn nog niet toegestaan. Voor een land dat zo afhankelijk is van toeristen is deze crisis extra zwaar. Gelukkig gaan de grenzen langzamerhand weer open dus we hopen snel op verbetering. Toch is het opvallend dat, ondanks het feit dat er al maanden nauwelijks besmettingen zijn, iedereen altijd en overal met een mondkapje op loopt. In Nederland zijn ze helaas niet overtuigd van het nut, in Thailand (en andere Aziatische landen) wel. Je weet niet beter, je gaat de deur uit en je zet je mondkapje op. En overal wordt je temperatuur gemeten, soms wel 10x op een dag als je gaat shoppen! We voelen ons hierdoor wel veilig en beschermd. Het scheelt dat de Thaien volgzaam zijn, er zijn geen actiegroepen of demonstraties, althans niet over mondkapjes ?! 

 

Blog Frances Luns-Kimman Frances Luns-Kimman
­