Blogs VO-NN

Hier vindt u blogs van VO-leden. Wilt u zelf ook blogs schrijven, neem dan contact op met het secretariaat. U kunt altijd op de blogs reageren. U vindt dan de reactiemogelijkheid onder de tekst. U kunt zich ook abonneren op de blogs. U krijgt dan een e-mail met de laatste blog.

Juweeltjes

C.J. Bruin

Ken je dat gevoel? Dat je een gouden schuurvondst hebt gedaan? Vergelijkbaar met de vondst van 10 oude automobielen van rond 1920 op een afgelegen boerderij?

Als ik naar de markt op Oud-Rijswijk ga (of tussendoor in een Kringloop of Rataplan) ga ik altijd even kijken bij de boekenverkoop van de Rotary voor het goede doel. Prima alfabetisch gesorteerd vind ik daar soms de mooiste boeken. Het liefst kijk ik dan in het hoekje met de oudste juweeltjes.
Zoals "Volmaakte Grond-Beginzelen der keukenkunde, behelzende eene korte dog volledige verhandeling, van alles wat een Kok of Keuken-Meid weeten moet … etc." uit 1758 of "Verzen" van Potgieter uit 1929 of "De betekenis van Nederlandse familienamen" uit 1944.

Maar die schuurvondst: "Polka Mazurka" van Havank uit 1948.

Een gebonden uitgave, mogelijk eerste druk. Heerlijk sfeertje. Het begint met een beschrijving van de hoofdpersoon. "Het mannetje liep mistroostig te mopperen in de mist". "… waar het licht van de schaarse lantaarns gesmoord werd in druipend natte watten van grauwe herfstnevel". We hebben het over Inspecteur Carlier alias De Schaduw. Ik ben buiten onder de overkapping gaan zitten met een glas cognac en een sigaartje (eens in de drie weken trakteer ik me daarop: het moet iets bijzonders blijven). Terwijl het buiten donker, nat en guur was en ik met een warme jas aan zat te lezen tot het donker werd, werd ik meegenomen in het verhaal van het bescheiden boekje (met helaas vrij kleine lettertjes). Hij botst in het donker tegen een meisje, dat hem onverstaanbaar in het Russisch iets toevoegt. Later vindt hij haar vermoord terug in een geparkeerde Delage. Een nostalgisch automerk dat tot 1953 de Franse wegen bevolkte en binnenkort weer als hybride hypercar in Frankrijk te koop is. Zie je het voor je ogen: een mannetje dat met hoog "opgespalkte jaskraag" in de mist door Parijs loopt. Een inspecteur die nog met een politiefluitje de lokale dienders kan alarmeren. En criminelen die je als het ware op straat nog kunt herkennen aan hun uitstraling. Het verhaal eindigt met "En ons rest niets anders dan deze bladzijde om te draaien".

Ik kan daar wel enthousiast van worden. Ik heb buiten zitten lezen tot het donker werd. Mocht je nog eens de gelegenheid krijgen, dan kan ik je aanraden om zo'n verhaal op een koude herfstavond te lezen.
Maar ja, ik houd van een goede detective op tv of als boek en ben fan van Tomas Ross, een fiction schrijver uit Den Haag.
Het zijn die kleine dingetjes in het leven, waar je zo warm van kunt worden.

Tot je vrouw zegt als je thuiskomt van de markt: Wat moet je met die oude troep. Heb je nog niet genoeg? Moet je niet eens dat hok van je gaan opruimen.

Het afscheid indertijd van NN. Hoe ging dat bij jou?

C.J. Bruin

Vandaag wil ik het hebben over een beladen onderwerp. Mogelijk onbewust beïnvloed door het feit, dat het vandaag 5 mei en Bevrijdingsdag is. Er zijn veel NN'ers met warme gevoelens over hun werkgever. Maar de NN'ers die minder prettig zijn vertrokken, hoor je daar eigenlijk nooit over. Daar reken ik me zelf toe. Ik heb het er zelf moeilijk mee gehad. Het heeft bij mij tot een vorm van burn out geleid. En dat is onhandig als je onverwacht in 2004 een eigen bedrijf moet opzetten.

Als we méér nieuwe leden willen verwelkomen, dan moet ook dit onderwerp bespreekbaar worden. Open en transparant. Zo moet VO-NN zijn: met een warm hart voor alle voormalige medewerkers.

Ik heb 28 jaar met veel plezier bij NN gewerkt. Ik heb er veel kansen gekregen om mezelf te ontwikkelen. En daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt. Van pleziervaartuigenacceptant tot manager met de titel Master of Marketing achter mijn naam. Ik heb veel opleidingen mogen doen. Goede mensen aangenomen en mogen vormen. Mensen met doorgroeimogelijkheden uit het eigen bedrijf en mensen vers van de universiteit. Onze afdeling MarketingInformatie (MI), die uiteindelijk zowel Leven als Schade bediende, was absoluut de beste in de markt en kon elke competitie met andere maatschappijen als Aegon, Delta Lloyd en ASr aan. Samenwerkend met alle werkmaatschappijen binnen ons ING-concern. Ondersteunend aan directie, product managers (productontwikkeling), maar ook aan regio's en buitendienst. Naast marktonderzoek ook concurrentie- en data-analyse. Deelnemend aan vrijwel alle projecten die tot 2003 werden ontplooid. We waren er trots op. Ik ook.

Rond en na de eeuwwisseling ontstonden de reorganisaties, het voor de zoveelste keer solliciteren naar je eigen functie en met de perverse prikkels zoals ik het personeelsbeleid van die tijd wil noemen: als leidinggevende alleen iemand mogen bevorderen als dat ten koste van een ander lid van het team zou gaan. Medewerkers moesten onderling gaan concurreren voor promotie en behoud van functie. Zo ontzettend fout als je alleen maar hardwerkende mensen met hart voor de zaak in je team hebt.

Zo iets stuit je tegen de borst als mensenmanager. En dan krijg je vervolgens een "sanerings-manager" als hoofd van Marketing. De afdeling Marketing moest een stuk kleiner worden, minder fte's en minder kosten. En dat moest mijn afdeling MI grotendeels ten gunste van andere onderdelen van Marketing opvangen. Omdat in tijd van een interne crisis en falende IT weinig product-ontwikkeling was, had men even geen behoefte aan informatie over de markt. Binnen een half jaar moest de afdeling in 2003 worden afgebouwd naar een kwart van de omvang. Veel mensen er uit. Ik had het daar heel moeilijk mee. Bij mijn daardoor niet helemaal vrijwillige en toch wel onverwachte vertrek hield ook de personeelskorting op: mijn hypotheeklasten op een recente nieuwbouwwoning gingen van 70% naar 100% in een tijd, waarin je een eigen bedrijf op bouwt en nog bijna niets verdient. Dat voelt als een schop na. Slapeloze nachten! Terwijl anderen die personeelskorting wel mochten houden. En de manier waarop een en ander ging. Achteraf begreep ik dat ik een advocaat had moeten inhuren. Ik was te naïef geweest en had nog steeds (te) veel vertrouwen in mijn werkgever.

En zo zijn er waarschijnlijk legio verhalen van anderen, waarvan het Oranje bloed in die tijd is afgekoeld tot het vriespunt. Maar ook van mensen die zonder problemen bij NN konden blijven werken of met een heel prettige regeling zijn vertrokken. De verhalen van beide groepen zijn het waard om te horen. We zijn inmiddels 20 jaar verder, maar ik word er nog steeds wel eens onrustig van.

We zijn een vereniging van oud-medewerkers van NN. Een van de doelstellingen van onze vereniging is het ondersteunen van elkaar. Dat kan alleen als we het hele verhaal vertellen met z'n positieve en minder positieve kanten.

Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben, die met een slecht gevoel is vertrokken. Laat je horen!

1 2